" از آشنایی ها جز کدورت چیزی باقی نخواهد ماند ! "

  همانطور که حمله و جنگ خارجی نمی تواند تهدیدی برای بقای انقلاب ها باشد (چنانچه گروهی معتقدند آنرا تقویت و واکسینه می کند.) بذر زوال انقلاب در خود جامعه قرار دارد.

انسانها نیز در ارتباطات و دوستی های خود گاه گمان می برند، آنچه زمینه بد بینی آنها شده،عوامل خارجی است.اما چیزی جز ((ماهیت متضاد)) دلیلی بر این واقعیت نیست.

در پی جستوجوهای بی دلیل و گاه بادلیل خودم به تازگی موضوع جدیدی را دشت کرده ام که گویا یکی از نابترین مباحث جامعه کنونی می باشد.

(( دوستی و ارتباط میان انسانها ))

درست همانند آن است که امروزه بسیاری درک کرده اند که اگر دنبال آرامش باشند و آن را در بیرون از خود و با تمسک به دیگران بخواهند به دست بیاورند محال است،چراکه در پایان رد پای آرامش و سعادت  را جز در وجود خود نخواهند یافت.

آیا نگرانی انسانها و بدبینی های آنان نسبت به همدیگر جز پس از ارتباط آنان میسر می شود؟

یک گام جاوتر بیا وپا بر روی قلبم بگذار!من این رنج را دوست دارم!

ببینید منظور من از خوب یا بد بودن ارتباط و دوستی انسانها نیست و درست در این لحظه که چنین فکری بر شما چیره شد از موضوع بحث خارج شده اید!بلکه می خواهم آنچه مایه بدبینی و نگرانی در ارتباطات است مورد بررسی قرار دهیم !

من بر آنم که سرانجام به خودمان خواهیم رسید !

و حال اگر ما (( ماهیت متضادی )) رادنبال کنیم ،این در حالی است که گمان ما بر عوامل خارجی و بیرونی است اما ریشه در ماهیتی دارد که ما در ارتباطمان سرلوحه خود قرار داده ایم. آنگاه شکست انسان صورت می گیرد.

بقچه مسافرت ببندیم،باید سر به بیابان ها گذاشت!چرا که سنگ رنج،سرانجام یاقوت خواهد شد!

پس می توان به جای وقت دادن به عوارض ارتباطات آن را صرف سیاهی درون خود کرد.ایمان داری!باور کن همانند زنبورها که آن خانه را با آن شکوه رها کرده اند و آمدند زیر سقف خانه ما شروع به ساخت خانه کرده اند!

آخ....دوباره ابر خاطره پیرترین پیرزن ده،در عزای جوانی خوشنام مرا فرا گرفته،دست بر سر می کوبد و همچون کمانی خمیده بلند می شود!

دیواره ها برای کوبیدن سر ناز می کنند،

گریزی نیست!

                                                فردا برایتان خواهم نوشت...